Erste Sellaturm

Sat, 03/03/2007 - 17:59 - Bas vd Smeede

Vorige week zaterdag heb ik met mijn klimmaatje Oscar een winterbeklimming van de eerste sellaturm gemaakt. We hadden eerst het plan om een complete overschrijding van de Funffingerspitze te maken, deze route is 22 touwlengtes en zeer mooie ambiance. Zaterdag om negen uur stonden wij klaar om het eerste liftje te nemen, blijkt deze alleen zomers te gaan! Daar hadden wij natuurlijk niet op gerekend. Wij, enthousiast als we zijn, lieten ons niet uit het veld slaan. Dus, lopen...Dit bleek helaas niet te gaan zonder sneeuwschoenen of tourskies. Kniediepe sneeuw met een ijslaagje waar je net doorheen zakt. Na een half uurtje ploegen, maar nog geen steek verder besloten we naar de auto terug te keren en een plan B te maken. Helaas werd het al vrij laat en moesten we dus een relatief korte route uitzoeken. Het werd de eerste Sellaturm zuidpijler, route: Gluck Verschneidung, met zijn zeven touwlengtes 4+ gewaardeerd, maar met diverse moeilijkere variante. Na een gemakkelijke anstieg door ondiepe sneeuw, vonden we de instap direct. De eerste lengte, een drie, klommen we ongezekerd om wat tijd te winnen. De tweede lengte deden we als teaser een V variante, dit bleek later een VI- te zijn. Ik ging voor, maar de sleutelpas viel me zwaar. De temperatuur was min 3 en het was inmiddels licht aan het sneeuwen. De variante was een licht overhangende hoekversnijding en alle teedjes waren besneeuwd. Na twee bloks en inmiddels ijskouwe vingers was ik het zat en heb het artif opgelost. Bandslinge in een cam en ik was er voorbij. De lengte daarna klom Oscar voor, maar werd er niet makkelijker op. Ondanks dat het 4+ was, werd de route zwaar door de sneeuw. Na een paar lentes af en toe vloeken kwamen we bovenaan de pijler. Hier moest je onder een dak door traverseren, om op de pijlerkop te komen. Doordat het de laatste moeilijke lengte was, was onze motivatie weer gestegen en hadden we het weer perfect naar ons zin. De laatste pas onder dit dak was door de besneeuwde teedjes wederom een sleutelpas geworden. Uiteindelijk heb ik moed bij elkaar geschraapt en de pas alleen hangend aan mijn armen gemaakt. Gelukkig had ik wel een mega-bak beet. Op de pijlerkop aangekomen dachten we alleen nog twee drietjes naar de top voor on te hebben. Na de eerte lengte volgde een tegenslag. Tussen de zuidpijler en de sellaturm zit nog een kloof van anderhalve meter. Waarschijnlijk spring je in de zomer hier zo overheen, maar nu was de overkant aflopend en besneeuwd. We wilden na zo'n zware tocht natuurlijk op de top aankomen, dus hadden we een zekering om een groot blok gemaakt en heeft oscar mij strak in mijn rug langzaam laten vieren, zodat ik in een spreidstand over de kloof hing. Daarna pakte ik een greepje en trok mijzelf naar de overkant. Oscar kon hierna naar mij toe springen. Nu snel lopende zekering naar de top, want het werd al laat. Op de top waren twee fiamma-achtige topjes, dus namen geen risiko en beklommen er alletwee één en maakte een foto van elkaar. Afdaling was prachtig, mooi besneeuwd landschap, geen mens te zien, beetje tweede graads afklimmen. Door de winterse omstandigheden leek het wel of we hoogalpien bezig waren. Terug in ons hotelletje hebben we natuurlijk eerst een biertje gedronken op onze eerste winterbeklimming! Hier zie je de kloof die we over moesten steken. Ik, vlak voor de VI- variant Leuk, dat winterklimmen.......